215.215.1650 - 210.38.26.600

Παχέος εντέρου

Παχέος εντέρου

Καρκίνος παχέος εντέρου

Εισαγωγικά

Το παχύ έντερο αποτελεί το τελευταίο τμήμα του πεπτικού συστήματος, το οποίο απομακρύνει και επεξεργάζεται τα θρεπτικά συστατικά (βιταμίνες, μέταλλα, υδατάνθρακες, λίπη, πρωτεΐνες και νερό) από τα τρόφιμα και βοηθά στην απομάκρυνση των αποβλήτων από το σώμα. Με τον όρο γαστρεντερικό σωλήνα του πεπτικού συστήματος Το πεπτικό σύστημα αποτελείται από τον οισοφάγο , το στομάχι και το λεπτό και το παχύ έντερο. Το κόλον είναι το πρώτο μέρος του παχέος εντέρου και έχει μήκος περίπου 1,5 μέτρο. Το ορθό μαζί με τον πρωκτικό σωλήνα αποτελούν το τελευταίο τμήμα του παχέος εντέρου και έχουν μήκος περίπου 15-20 εκατοστά. Ο πρωκτικός σωλήνας τελειώνει στον πρωκτό (το άνοιγμα του παχέος εντέρου προς το εξωτερικό του σώματος).

Γενικά

Ο καρκίνος του παχέος εντέρου είναι μια κακοήθης εξαλλαγή κυττάρων της εσωτερικής επιφάνειας του αυλού (του επιθηλίου) του παχέος εντέρου. (Ο καρκίνος του πρωκτού θα παρουσιαστεί σε ιδιαίτερο κεφάλαιο)

Ο καρκίνος του παχέος εντέρου είναι ο τρίτος πιο συχνός καρκίνος στον κόσμο, με περισσότερα από 1.850.000 νέα περιστατικά ετησίως και η δεύτερη αιτία θανάτου από τον καρκίνο με περισσότερα από 880.000 θύματα. Στη χώρα μας τα νέα περιστατικά το 2018 υπολογίστηκαν στις 7.320 περιπτώσεις (τρίτος συχνότερος καρκίνος) και οι θάνατοι   τους 3.400.

Η συντριπτική πλειοψηφία >98% των καρκίνων του παχέος εντέρου είναι αδενοκαρκινώματα.

Οι συνηθέστερες θέσεις ανάπτυξης του καρκίνου στο παχύ έντερο είναι στο σιγμοειδές και στο ορθό.

Παράγοντες κινδύνου

Οι ακόλουθοι παράγοντες αυξάνουν τον κίνδυνο καρκίνου του παχέος εντέρου:

Ο κίνδυνος καρκίνου του παχέος εντέρου αυξάνεται μετά την ηλικία των 50 ετών. Οι περισσότερες περιπτώσεις καρκίνου του παχέος εντέρου διαγιγνώσκονται μετά την ηλικία των 50 ετών.

Τα άτομα που έχουν έναν γονέα, αδελφό, αδελφή ή παιδί με καρκίνο του παχέος εντέρου, έχουν διπλάσιο κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου του παχέος εντέρου.

Αυξημένο κίνδυνο έχουν τα άτομα που έχουν στο ιστορικό τους εμφάνιση παθήσεων όπως:

  • Προηγηθείς ( παλαιότερα) καρκίνος του παχέος εντέρου.
  • Αδενώματα υψηλού κινδύνου (ορθοκολικοί πολύποδες που έχουν μέγεθος μεγαλύτερο του 1 cm ή με άτυπα κύτταρα στην εξέταση υπό το μικροσκόπιο
  • Καρκίνο των ωοθηκών
  • Φλεγμονώδη νόσο του εντέρου (όπως η ελκώδης κολίτιδα ή η νόσος του Crohn)

Ο κίνδυνος καρκίνου του παχέος εντέρου αυξάνεται όταν ανιχνευθούν ορισμένες γονιδιακές αλλαγές που συνδέονται με οικογενή αδενωματώδη πολυποδίαση (FAP) ή με το σύνδρομο Lynch ( που είναι κληρονομικά).

Η κατανάλωση τριών ή περισσότερων αλκοολούχων ποτών ανά ημέρα αυξάνει τον κίνδυνο καρκίνου του παχέος εντέρου. Η κατανάλωση οινοπνεύματος συνδέεται επίσης με τον κίνδυνο σχηματισμού μεγάλων αδενωμάτων (καλοήθεις όγκοι).

Το κάπνισμα συνδέεται με αυξημένο κίνδυνο καρκίνου του παχέος εντέρου και θανάτου από αυτόν.

Το κάπνισμα συνδέεται επίσης με αυξημένο κίνδυνο σχηματισμού αδενωμάτων. Οι καπνιστές που έχουν υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση για αφαίρεση αδενωμάτων του παχέος εντέρου έχουν αυξημένο κίνδυνο να τα επανεμφανίσουν.

Οι Αφροαμερικανοί έχουν πιο αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου του παχέος εντέρου και θανάτου από αυτόν σε σύγκριση με άλλες φυλές.

Η παχυσαρκία συνδέεται με αυξημένο κίνδυνο τόσο εμφάνισης όσο και θανάτου από καρκίνο του παχέος εντέρου.

Αντίθετα στην μείωση του κινδύνου εμφάνισης της νόσου συμβάλλουν:

Ένας τρόπος ζωής που περιλαμβάνει την τακτική σωματική δραστηριότητα (άσκηση) συνδέεται με μειωμένο κίνδυνο καρκίνου του παχέος εντέρου.

Μελέτες έχουν δείξει ότι η λήψη ασπιρίνης μειώνει τον κίνδυνο εμφάνισης και θανάτου από καρκίνο του παχέος. Η μείωση του κινδύνου αρχίζει 10 έως 20 χρόνια μετά την έναρξη της λήψης ασπιρίνης από τους ασθενείς.

Οι πιθανές βλάβες της χρήσης ασπιρίνης (100 mg ή λιγότερο) ημερησίως ή κάθε δεύτερη ημέρα περιλαμβάνουν αυξημένο κίνδυνο εγκεφαλικού επεισοδίου και αιμορραγίας στο στομάχι και το έντερο. Οι κίνδυνοι αυτοί μπορεί να είναι μεγαλύτεροι μεταξύ των ηλικιωμένων, των ανδρών και εκείνων με καταστάσεις που συνδέονται με υψηλότερο από το φυσιολογικό κίνδυνο αιμορραγίας.

Η θεραπεία ορμονικής υποκατάστασης με συνδυασμό ορμονών

Μελέτες έχουν δείξει ότι η  θεραπεία ορμονικής υποκατάστασης  (HRT) που περιλαμβάνει τόσο οιστρογόνο όσο και προγεστερόνη ελαττώνει τον κίνδυνο διηθητικού καρκίνου του παχέος εντέρου σε μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες.

Ωστόσο, στις γυναίκες που λαμβάνουν συνδυασμό HRT και αναπτύσσουν καρκίνο του παχέος εντέρου, ο καρκίνος είναι πιθανότερο να είναι ταχύτερης εξέλιξης όταν διαγνωστεί και ο κίνδυνος θανάτου από καρκίνο του παχέος εντέρου δεν φαίνεται να μειώνεται.

Οι πιθανές βλάβες της θεραπείας ορμονικής υποκατάστασης με συνδυασμό ορμονών σχετίζονται με τον πιο αυξημένο κίνδυνο οι γυναίκες που τα καταναλώνουν να εμφανίσουν:

  • Καρκίνος του μαστού
  • Καρδιοπάθεια
  • Θρόμβωση

Οι περισσότεροι ορθοκολικοί πολύποδες είναι αδενώματα, τα οποία μπορεί να εξελιχθούν σε καρκίνο. Αφαίρεση των ορθοκολικών πολύποδων που είναι μεγαλύτεροι από 1 εκατοστό (μεγέθους μπιζελιού) μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο καρκίνου του παχέος εντέρου. Δεν είναι γνωστό εάν η αφαίρεση μικρότερων πολυπόδων μειώνει αυτόν τον κίνδυνο.

Κατά τη διάρκεια κολονοσκόπησης ή σιγμοειδοσκόπησης με αφαίρεση πολυπόδων υπάρχει πιθανότητα να προκληθεί διάτρηση στο τοίχωμα του εντέρου και αιμορραγία.

Ασαφής είναι η επίδραση στον κίνδυνο εμφάνισης ή όχι καρκίνου του παχέος εντέρου από:

 

Δεν είναι γνωστό εάν η χρήση μη στεροειδών αντιφλεγμονωδών φαρμάκων ή ΜΣΑΦ (όπως σουλινδάκη , σελεκοξίμπη , ναπροξένη και ιβουπροφαίνη ) μειώνει τον κίνδυνο καρκίνου του παχέος εντέρου.

Μελέτες έχουν δείξει ότι η λήψη του μη στεροειδούς αντιφλεγμονώδους φαρμάκου της σελεκοξίμπης μειώνει τον κίνδυνο να υποτροπιάσουν τα αδενώματα του παχέος εντέρου (καλοήθεις όγκοι) αφού αφαιρεθούν. Δεν είναι σαφές εάν αυτό οδηγεί σε χαμηλότερο κίνδυνο καρκίνου του παχέος εντέρου.

Η λήψη σουλινδάκης ή σελεκοξίμπης έχει αποδειχθεί ότι μειώνει τον αριθμό και το μέγεθος των πολύποδων που σχηματίζονται στο κόλον και στο ορθό των ατόμων με οικογενή αδενωματώδη πολυποδίαση (FAP). Δεν είναι σαφές εάν αυτό οδηγεί σε χαμηλότερο κίνδυνο καρκίνου του παχέος εντέρου.

Οι πιθανές ανεπιθύμητες ενέργειες ( παρενέργειες) των ΜΣΑΦ περιλαμβάνουν:

  • Νεφρική ανεπάρκεια
  • Αιμορραγία στο στομάχι, στο έντερο ή στον εγκέφαλο
  • Καρδιακά προβλήματα, όπως καρδιακή προσβολή και συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια

Δεν είναι γνωστό εάν η λήψη συμπληρωμάτων ασβεστίου μειώνει τον κίνδυνο καρκίνου του παχέος εντέρου.

Δεν είναι γνωστό εάν μια διατροφή με χαμηλά λιπαρά και λιγότερο κρέας και με υψηλή περιεκτικότητα σε φυτικές ίνες , φρούτα και λαχανικά μειώνει τον κίνδυνο καρκίνου του παχέος εντέρου.

Μερικές μελέτες έχουν δείξει ότι μια διατροφή με υψηλή περιεκτικότητα σε λίπος, πρωτεΐνες , θερμίδες και κρέας αυξάνει τον κίνδυνο καρκίνου του παχέος εντέρου, αλλά άλλες μελέτες δεν έχουν δείξει κάτι τέτοιο.

Οι ακόλουθοι παράγοντες δεν έχουν επίδραση στον κίνδυνο καρκίνου του παχέος εντέρου:

Η ορμονική θεραπεία υποκατάστασης μόνο με οιστρογόνα δεν μειώνει τον κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου του παχέος εντέρου αλλά και τον κίνδυνο θανάτου από καρκίνο του παχέος εντέρου.

Μελέτες έχουν δείξει ότι η λήψη στατινών ( φαρμάκων που μειώνουν τη χοληστερόλη ) δεν αυξάνει ή μειώνει τον κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου του παχέος εντέρου.

Πρώιμη διάγνωση

Ο καρκίνος σε αρχικό στάδιο ή ακόμα όταν δεν έχει δημιουργηθεί (αλλά υπάρχουν οι προϋποθέσεις κάτι τέτοιο να συμβεί, π.χ. όταν υπάρχουν πολύποδες), μπορεί να διαγνωστεί έγκαιρα και να προληφθεί ή να μειωθεί η θνησιμότητα του.

Πέντε εξετάσεις χρησιμοποιούνται για τον προληπτικό έλεγχο:

είναι μία εξέταση που ελέγχει την ύπαρξη αίματος που δεν είναι ορατό δια γυμνού οφθαλμού στα κόπρανα. Ένα μικρό δείγμα κοπράνων τοποθετείται σε ειδική κάρτα ή σε ειδικό δοχείο και επιστρέφεται στο γιατρό ή στο εργαστήριο για εξέταση. Το αίμα στα κόπρανα μπορεί να είναι ένα σημάδι ύπαρξης πολύποδων, καρκίνου ή άλλων παθήσεων.

Υπάρχουν δύο τύποι FOBT. Το Guaiac FOBT: Το δείγμα των κοπράνων τοποθετείται στην ειδική κάρτα και ελέγχεται με μία χημική ουσία. Εάν υπάρχει αίμα στα κόπρανα, η ειδική κάρτα αλλάζει χρώμα. Και το Ανοσοχημικό FOBT: όπου στο δείγμα κοπράνων προστίθεται ένα υγρό και το μείγμα εγχέεται σε μια μηχανή που περιέχει αντισώματα που μπορούν να ανιχνεύσουν αίμα στα κόπρανα. Εάν υπάρχει αίμα στα κόπρανα, εμφανίζεται μια γραμμή σε ένα παράθυρο στο μηχάνημα. Αυτό το τεστ ονομάζεται επίσης ανοσοχημική εξέταση κοπράνων ( fecal immunochemical test – FIT).

Η σιγμοειδοσκόπηση είναι μια διαδικασία όπου μ’ ένα ενδοσκόπιο που εισάγεται από τον πρωκτό ελέγχεται οπτικά υ ο ορθό και το σιγμοειδές για πολύποδες, μη φυσιολογικές περιοχές ή καρκίνο. Το σιγμοειδοσκόπιο είναι ένα λεπτό όργανο, σαν σωλήνας, με φως και ειδικό φακό για οπτικό έλεγχο. Μπορεί επίσης να διαθέτει και ένα εργαλείο για την αφαίρεση πολύποδων ή δειγμάτων ιστών, τα οποία ελέγχονται με μικροσκόπιο για σημεία καρκίνου.

Η κολονοσκόπηση είναι μια διαδικασία για ελεγχθεί οπτικά όλο το παχύ έντερο για πολύποδες, μη φυσιολογικές περιοχές ή καρκίνο. Ένα κολονοσκόπιο εισάγεται μέσω του πρωκτού στο ορθό και προωθείται σ΄ όλο το μήκος του παχέος εντέρου. Είναι ένα λεπτό εύκαμπτο όργανο, σαν σωλήνας, που έχε φως και φακό για οπτικό έλεγχο. Μπορεί επίσης να έχει ένα εργαλείο για την αφαίρεση πολύποδων ή δειγμάτων ιστών, τα οποία ελέγχονται με μικροσκόπιο για σημεία καρκίνου.

Η εικονική κολονοσκόπηση είναι μια διαδικασία που γίνεται στον αξονικό τομογράφο ο οποίος δημιουργεί μια σειρά εικόνων του παχέος εντέρου με τη βοήθεια ηλεκτρονικού επεξεργαστή. Οι εικόνες είναι λεπτομερείς και μπορεί να αναδείξουν πολύποδες και οτιδήποτε άλλο φαίνεται ασυνήθιστο στην εσωτερική επιφάνεια του παχέος εντέρου..

Οι κλινικές δοκιμές συγκρίνουν την εικονική κολονοσκόπηση με άλλες προληπτικές εξετάσεις στον καρκίνο του παχέος εντέρου. Ορισμένες κλινικές δοκιμές εξετάζουν αν με την κατάποση ενός σκιαγραφικού υλικού που καλύπτει τα κόπρανα, αντί της χρήσης καθαρτικών για να αδειάσει το έντερο, αναδεικνύονται με σαφήνεια οι πολύποδες.

Αυτή η εξέταση ελέγχει την ανεύρεση DNA με γενετικές βλάβες στα κόπρανα, διαπίστωση που μπορεί να αποτελεί ένδειξη ύπαρξης καρκίνου του παχέος εντέρου.

Οι μελέτες έχουν δείξει ότι ο έλεγχος για καρκίνο του παχέος εντέρου με την δακτυλική εξέταση από τον γιατρό δεν μειώνει τον αριθμό των θανάτων από την ασθένεια.
Η δακτυλική εξέταση του ορθού μπορεί να είναι μέρος της κλινικής εξέτασης ρουτίνας, κατά την οποία  ο καλυμμένος με γάντι δείκτης του χεριού του γιατρού εισάγεται στο κάτω μέρος του ορθού και μπορεί έτσι να ψηλαφηθούν τυχόν ανωμαλίες του βλεννογόνου. Τα αποτελέσματα από έρευνες έχουν δείξει ότι αυτή η εξέταση δεν μπορεί να λειτουργήσει ως μέθοδος πληθυσμιακού προληπτικού ελέγχου.

Υπάρχουν κίνδυνοι από τον έλεγχο του καρκίνου του παχέος εντέρου; Η απάντηση , όπως και για κάθε ιατρική εξέταση είναι καταφατική. Οι κίνδυνοι είναι γενικώς οι πιθανότητες να :

  • υπάρξουν ψευδώς αρνητικά αποτελέσματα.

Είναι οι περιπτώσεις όπου τα αποτελέσματα των εξετάσεων μπορεί να φαίνονται φυσιολογικά, αλλά στην πραγματικότητα να υπάρχει καρκίνος του παχέος εντέρου. Ένα άτομο που πληροφορείται ένα ψευδώς αρνητικό αποτέλεσμα μίας εξέτασης (που δείχνει ότι δεν υπάρχει καρκίνος όταν στην πραγματικότητα υπάρχει) μπορεί να καθυστερήσει στην αναζήτηση ιατρικής περίθαλψης, ακόμη και αν υπάρχουν συμπτώματα.

  • προκύψουν ψευδώς θετικά αποτελέσματα.

Τα αποτελέσματα της εξέτασης διαλογής ενδέχεται να φαίνονται θετικά, παρόλο που δεν υπάρχει κανένας καρκίνος. Ένα ψευδώς θετικό αποτέλεσμα μια εξέτασης (το οποίο δείχνει ότι υπάρχει καρκίνος όταν κάτι τέτοιο στην πραγματικότητα δεν υπάρχει) μπορεί να προκαλέσει άγχος και συνήθως ακολουθείται από περισσότερες εξετάσεις (όπως βιοψία ), οι οποίες παρουσιάζουν επίσης κινδύνους.

Επιπρόσθετα οι ακόλουθες εξετάσεις προσυμπτωματικού ελέγχου για καρκίνο του παχέος εντέρου έχουν και τους εξής ιδιαίτερους για την κάθε μία κινδύνους:

Κολονοσκόπηση

Σοβαρά προβλήματα από την κολονοσκόπηση συμβαίνουν σπάνια, αλλά μπορεί να περιλαμβάνουν τον τραυματισμό του τοιχώματος του παχέος εντέρου ( ώς και διάτρηση) και αιμορραγία. Αυτά τα προβλήματα μπορεί να είναι σοβαρά και πρέπει να αντιμετωπίζονται σε νοσοκομείο. Αυτές οι επιπλοκές είναι συχνότερες όταν γίνεται παράλληλα βιοψία ή πολυπεκτομή .

Η χορήγηση κατασταλτικών φαρμάκων στο εξεταζόμενο άτομο για τη μείωση της ενόχλησης από την εξέταση, μπορεί να προκαλέσει καρδιακές και πνευμονικές διαταραχές, όπως αρρυθμίες, καρδιακή προσβολή ή δυσκολία στην αναπνοή.

Σιγμοειδοσκόπηση

Υπάρχουν λιγότερες επιπλοκές, όπως τραυματισμοί του τοιχώματος του παχέος εντέρου και η αιμορραγία, με τη σιγμοειδοσκόπηση απ’ ό,τι με την κολονοσκόπηση. Επίσης δεν χορηγείται συνήθως καταστολή στη σιγμοειδοσκόπηση, μειώνοντας ακόμα περισσότερο τον κίνδυνο επιπλοκών.

Ψηφιακή κολονοσκόπηση

Οι πιθανότητες σωματικής βλάβης με την Η ψηφιακή κολονοσκόπηση είναι μικρές σε σχέση με αυτές από την κολονοσκόπηση ή τη σιγμοειδοσκόπηση. Δεν γνωρίζουμε όμως τις βλάβες που μπορεί να προκληθούν από την έκθεση στην ακτινοβολία που χρησιμοποιείται κατά την εξέταση. Επίσης, η εικονική κολονοσκόπηση βρίσκει συχνά προβλήματα σε άλλα όργανα εκτός από το παχύ έντερο, (στα νεφρά ,το θώρακα, το ήπαρ, στις ωοθήκες, το σπλήνα και το πάγκρεας) . Μερικά από αυτά τα ευρήματα οδηγούν στη διεξαγωγή επιπλέον εξετάσεων, όπως η κολονοσκόπηση, που μπορεί να μην βελτιώσουν με τα αποτελέσματα τους την υγεία του ασθενούς.

Έλεγχος κοπράνων για αίμα (FOBT) ή δοκιμή κοπράνων DNA

Τα αποτελέσματα μιας δοκιμής FOBT ή DNA κόπρανα μπορεί να φαίνονται ως  θετικά, ακόμη και αν δεν βρεθεί κανένας καρκίνος. Ένα θετικό αποτέλεσμα της εξέτασης μπορεί να οδηγήσει σε περισσότερες εξετάσεις, συμπεριλαμβανομένης της κολονοσκόπησης.

Σημεία και συμπτώματα

Τα σημεία και συμπτώματα για τα οποία θα πρέπει να συμβουλευτείτε το γιατρό σας είναι τα παρακάτω:

  • Μια αλλαγή στις συνήθειες του εντέρου.
  • Αίμα (είτε έντονο κόκκινο ή πολύ σκούρο) στα κόπρανα.
  • Διάρροια, δυσκοιλιότητα ή αίσθημα ότι το έντερο δεν αδειάζει καθόλου.
  • Κόπρανα λιγότερα από το συνηθισμένο.
  • Συχνοί πόνοι από αέρια, φούσκωμα, πληρότητα ή κολικοί.
  • Απώλεια βάρους χωρίς εμφανή λόγο.
  • Αίσθημα κόπωσης.
  • Έμετος.

Οι εξετάσεις για το παχύ έντερο και το ορθό που χρησιμοποιούνται για την ανίχνευση και τη διάγνωση του καρκίνου του παχέος εντέρου είναι:

Είναι η εξέταση από τον γιατρό που ελέγχει τα σημεία και συμπτώματα για τη νόσο, όπως τυχόν διογκώσεις ή οτιδήποτε άλλο φαίνεται ασυνήθιστο. Θα ελεγχθεί στη διάρκεια της το ιστορικό των συνηθειών του ασθενούς που σχετίζονται με την υγεία και των παρελθόντων ή υπαρχόντων ασθενειών και θεραπειών.

Ο γιατρός εισάγει ένα δάχτυλο (με χρήση γαντιών και λιπαντικού) στον πρωκτό των ασθενών για να ελέγξει για εξογκώματα ή οτιδήποτε άλλο φαίνεται ασυνήθιστο στην περιοχή ή στο ορθό.

Έλεγχος κοπράνων (στερεά απόβλητα) για αίμα που δεν μπορεί να γίνει αντιληπτό δια γυμνού οφθαλμού. Η τεχνική αναφέρθηκε προηγουμένως.

Λήψη μίας σειράς ακτινογραφιών της κοιλίας μετά από υποκλυσμό με βάριο, το οποίο είναι ακτινοσκιερό ( διάλυμα μίας άσπρης μεταλλικής ουσίας) που καλύπτει τον βλεννογόνο ( την εσωτερική επιφάνεια του εντέρου) και έτσι μπορεί να φανούν τυχόν υπάρχουσες ανωμαλίες. Αν δε κατά τη διάρκεια της εξέτασης εισαχθεί στο παχύ έντερο αέρας, τότε διατείνονται τα τοιχώματα του και βελτιώνεται η ποιότητα των εικόνων. Αυτό ονομάζεται βαριούχος υποκλυσμός με τη μέθοδο διπλής αντίθεσης. Πριν από την εξέταση πρέπει να έχει αδειάσει πλήρως, σύμφωνα με τις σχετικές οδηγίες του γιατρού, το παχύ έντερο.

(Η μέθοδος περιεγράφηκε πιο πάνω)

(Η μέθοδος περιεγράφηκε πιο πάνω)

(Η μέθοδος περιεγράφηκε πιο πάνω)

Η αφαίρεση των κυττάρων ή τμήματος ιστού που να μπορούν να εξεταστούν υπό το μικροσκόπιο από παθολογοανατόμο για να αναζητηθούν σημεία χαρακτηριστικά καρκίνου.

Η πρόγνωση και οι επιλογές θεραπείας επηρεάζονται από τους εξής παράγοντες:

  • Το στάδιο του καρκίνου (είτε ο καρκίνος βρίσκεται μόνο στο βλεννογόνο του παχέος εντέρου, είτε έχει εξαπλωθεί μέσω του τοιχώματος του κόλου ή έχει διηθήσει τους λεμφαδένες ή έχει δώσει μεταστάσεις σε άλλα σημεία του σώματος).
  • Εάν ο καρκίνος έχει προκαλέσει επιπλοκές, όπως απόφραξη ή διάτρηση του εντέρου.
  • Εάν υπάρχει υπολειματική νόσος μετά το χειρουργείο, αν δλ. Δεν έχει κατασεί εφικτό να αφαιρεθούν όλα τα καρκινικά κύτταρα στην περιοχή του όγκο.
  • Εάν πρόκειται για υποτροπή του καρκίνου
  • Ποια είναι η γενική κατάσταση υγείας του ασθενούς.

Η πρόγνωση εξαρτάται επίσης από τα επίπεδα του καρκινοεμβρυονικού αντιγόνου ( CEA) στο αίμα πριν την έναρξη της θεραπείας. Το CEA είναι μια ουσία στο αίμα ( ένας καρκινικός δείκτης) που μπορεί να αυξηθεί όταν υπάρχει καρκίνος.

Στάδια του καρκίνου του παχέος εντέρου

Μετά τη διάγνωση του καρκίνου του παχέος εντέρου, γίνονται εξετάσεις για να διαπιστωθεί εάν τα καρκινικά κύτταρα έχουν εξαπλωθεί μέσα στο παχύ έντερο ή σε άλλα μέρη του σώματος.

Η διαδικασία που χρησιμοποιείται για να διαπιστωθεί εάν ο καρκίνος έχει εξαπλωθεί μέσα στο παχύ έντερο ή σε άλλα μέρη του σώματος ονομάζεται σταδιοποίηση . Οι πληροφορίες που συλλέγονται από τη διαδικασία σταδιοποίησης καθορίζουν το στάδιο της νόσου . Είναι σημαντικό ναείναι γνωστό το στάδιο για να σχεδιαστεί η θεραπεία.

Οι ακόλουθες εξετάσεις μπορούν να χρησιμοποιηθούν στη διαδικασία σταδιοποίησης:

Μια ειδικό μηχάνημα πραγματοποιούνται μια σειρά από λεπτομερείς απεικονίσεις διάφορων περιοχών μέσα στο σώμα, όπως της κοιλιακής χώρας, της λεκάνης ή του θώρακα. ΟΙ πολλαπλές λήψεις εικόνων λαμβάνονται από διαφορετικές γωνίες και επεξεργάζονται από έναν ειδικό υπολογιστή συνδεδεμένο με το μηχάνημα ακτινοβόλησης. Μια σκιαγραφική ουσία μπορεί να χορηγηθεί σε  φλέβα ή να καταποθεί για να βοηθήσει τα όργανα ή τους ιστούς να εμφανιστούν με μεγαλύτερη σαφήνεια. Η διαδικασία αυτή ονομάζεται επίσης υπολογιστική τομογραφία, ηλεκτρονική τομογραφία ή ηλεκτρονική αξονική τομογραφία.

Μια εξέταση που χρησιμοποιεί έναν μαγνήτη, ραδιοκύματα και έναν υπολογιστή για να παράξει μια σειρά από λεπτομερείς εικόνες των περιοχών εντός του παχέος εντέρου. Μια ουσία που ονομάζεται γαδολίνιο εγχέεται στον ασθενή μέσω μιας φλέβας. Το γαδολίνιο συγκεντρώνεται γύρω από τα καρκινικά κύτταρα έτσι εμφανίζονται φωτεινότερα στην εικόνα. Αυτή η διαδικασία ονομάζεται επίσης απεικόνιση πυρηνικού μαγνητικού συντονισμού (NMRI).

Μια διαδικασία για την εύρεση κακοήθων καρκινικών κυττάρων στο σώμα. Μία μικρή ποσότητα ραδιενεργού γλυκόζης εγχέεται σε μια φλέβα. Ο σαρωτής ΡΕΤ περιστρέφεται γύρω από το σώμα και απεικονίζει που χρησιμοποιείται η γλυκόζη στο σώμα. Τα κακοήθη κύτταρα όγκου εμφανίζονται πιο φωτεινά στην εικόνα επειδή είναι πιο ενεργά και καταναλώνουν περισσότερη γλυκόζη απ’ ό,τι τα φυσιολογικά κύτταρα.

Μια ακτινογραφία των οργάνων και των οστών μέσα στο θώρακα. Μια ακτινογραφία είναι ένας τύπος δέσμης ενέργειας που μπορεί να διαπεράσει το σώμα και να προσπέσει πάνω σ’ ένα ειδικό φίλμ ή υποδοχέα, αποδίδοντας έτσι μια εικόνα των περιοχών μέσα στο σώμα που ακτινογραφήθηκαν.

Επέμβαση για την απομάκρυνση του όγκου και να δούμε πόσο μακριά έχει εξαπλωθεί μέσω του παχέος εντέρου.

Η αφαίρεση ολόκληρου ή μέρους του λεμφαδένα . Ένας παθολόγος βλέπει τον ιστό του λεμφαδένα κάτω από μικροσκόπιο ελέγχοντας την ύπαρξη καρκινικών κυττάρων. Αυτό μπορεί να γίνει κατά τη διάρκεια χειρουργικής επέμβασης ή με τη βοήθεια ενδοσκοπικού υπέρηχου και ειδικής βελόνας.

Εξέταση κατά την οποία ένα δείγμα αίματος λαμβάνεται και ελέγχεται για τα ακόλουθα:

  • Ο αριθμός των ερυθρών αιμοσφαιρίων , των λευκών αιμοσφαιρίων και των αιμοπεταλίων.
  • Η ποσότητα της αιμοσφαιρίνης (η πρωτεΐνη που μεταφέρει οξυγόνο ) στα ερυθρά αιμοσφαίρια.
  • Το τμήμα του δείγματος αίματος που αποτελείται από ερυθρά αιμοσφαίρια.

Μετρά το επίπεδο CEA που κυκλοφορεί στο αίμα απελευθερωμένο τόσο από καρκινικά κύτταρα όσο και από φυσιολογικά κύτταρα. Όταν βρίσκεται σε υψηλότερες από τις κανονικές ποσότητες, μπορεί να είναι σημάδι καρκίνου του παχέος εντέρου ή άλλων παθήσεων .

Υπάρχουν τρεις τρόποι με τους οποίους ο καρκίνος εξαπλώνεται στο σώμα.

Ο καρκίνος μπορεί να εξαπλωθεί μέσω του ιστού , του λεμφικού συστήματος και του αίματος :

  • Κατά συνέχεια των ιστών: Ο καρκίνος εξαπλώνεται από όπου ξεκίνησε επεκτεινόμενος στη γύρω απ’ αυτόν περιοχή.
  • Λεμφογενώς: Ο καρκίνος εξαπλώνεται μέσω του λεμφικού συστήματος. Ο καρκίνος «ταξιδεύει» μέσω των λεμφαγγείων σε άλλα μέρη του σώματος.
  • Αιματογενώς:  Ο καρκίνος ταξιδεύει μέσω των αιμοφόρων αγγείων σε άλλα μέρη του σώματος.

Για τον καρκίνο του παχέος εντέρου ακολουθείται η εξής κατά στάδια ταξινόμηση:

Στο στάδιο 0 , τα μη φυσιολογικά κύτταρα βρίσκονται στον βλεννογόνο (το εσωτερικό στρώμα) του τοιχώματος του κόλου. Αυτά τα μη φυσιολογικά κύτταρα μπορεί να γίνουν καρκίνοι και στη συνέχεια να εξαπλωθούν σε γειτονικούς φυσιολογικούς ιστούς . Το στάδιο 0 ονομάζεται επίσης in situ καρκίνωμα.

Στο στάδιο Ι του καρκίνου του παχέος εντέρου, ο καρκίνος έχει σχηματιστεί στον βλεννογόνο (εσωτερικό στρώμα) του τοιχώματος του κόλου και έχει εξαπλωθεί στον υποβλεννογόνο (στρώμα ιστού υπό τον βλεννογόνο) ή στο μυϊκό στρώμα του τοιχώματος του κόλου.

Ο καρκίνος του παχέος εντέρου στο στάδιο II χωρίζεται στα στάδια IIA, IIB και IIC.

  • Στάδιο ΙΙΑ: Ο καρκίνος έχει εξαπλωθεί μέσω του μυϊκού στρώματος του τοιχώματος του κόλον στο ορογόνο (το εξωτερικό στρώμα) του τοιχώματος του κόλου.
  • Στάδιο ΙΙΒ: Ο καρκίνος έχει εξαπλωθεί μέσω του ορογόνου στο σπλαχνικό περιτόναιο (τον ιστό που περιβάλει τα όργανα της κοιλίας.
  • Στάδιο IIC: Ο καρκίνος έχει εξαπλωθεί μέσω του ορογόνου του τοιχώματος του κόλον στα κοντινά όργανα .

Το στάδιο III του καρκίνου του παχέος εντέρου χωρίζεται στα στάδια ΙΙΙΑ , ΙΙΙΒ και ΙΙΙC .

Στο στάδιο IIIA , ο καρκίνος έχει εξαπλωθεί:

  • μέσω του βλεννογόνου του τοιχώματος του κόλου προς τον υποβλεννογόνιο ή προς το μυϊκό στρώμα του τοιχώματος του κόλον και έχει διηθήσει (εξαπ[λωθεί) σε έναν έως τρεις γειτονικούς λεμφαδένες ή έχουν σχηματιστεί καρκινικά κύτταρα στους ιστούς κοντά στους λεμφαδένες.
  • ή μέσω του βλεννογόνου του τοιχώματος του κόλου στον υποβλεννογόνιο και  έχει εξαπλωθεί σε τέσσερις έως έξι γειτονικούς λεμφαδένες.

Στο στάδιο ΙΙΙΒ , ο καρκίνος έχει εξαπλωθεί:

  • μέσω του μυϊκού στρώματος του τοιχώματος του κόλου προς τον ορογόνο ( το πιο εξωτερικό στρώμα του τοιχώματος του παχέος εντέρου) ή μέσω του ορογόνου έχει εξαπλωθεί στο σπλαχνικό περιτόναιο και έχει διηθήσει έναν έως τρεις γειτονικούς λεμφαδένες ή  ιστούς κοντά στους λεμφαδένες. ή
  • στο μυϊκό στρώμα ή στον ορογόνο του τοιχώματος του κόλου και σε τέσσερις έως έξι κοντινούς λεμφαδένες.
  • ή μέσω του βλεννογόνου του τοιχώματος του κόλου προς τον υποβλεννογόνο ή προς το μυϊκό στρώμα του τοιχώματος του κόλον και έχει εξαπλωθεί σε επτά ή περισσότερους γειτονικούς λεμφαδένες.

Στο στάδιο IIIC , ο καρκίνος έχει εξαπλωθεί:

  • μέσω του ορογόνου του τοιχώματος του κόλου προς τον ιστό που περιβάλει τα  όργανα στην κοιλιακή χώρα (σπλαχνικό περιτόναιο) και σε τέσσερις έως έξι γειτονικούς λεμφαδένες .
  • ή μέσω του μυϊκού στρώματος του τοιχώματος του κόλου προς τον ορογόνο ή έχει εξαπλωθεί μέσω του ορογόνου στο σπλαχνικό περιτόναιο και  σε επτά ή περισσότερους γειτονικούς λεμφαδένες.
  • ή μέσω του ορογόνου σε γειτονικά όργανα και σ’ έναν ή περισσότερους γειτονικούς λεμφαδένες ή σε ιστό κοντά στους λεμφαδένες.

Ο καρκίνος του κόλου σταδίου IV διαιρείται σε στάδια IVA, IVB και IVC.

  • Στάδιο IVA: Ο καρκίνος έχει εξαπλωθεί σε μια περιοχή ή όργανο που δεν βρίσκεται κοντά στο παχύ έντερο ( έχει δώσει μεταστάσεις) , όπως το ήπαρ , ο πνεύμονας , η ωοθήκη ή σ’ ένα απομακρυσμένο λεμφαδένας .
  • Στάδιο IVB: Ο καρκίνος έχει εξαπλωθεί σε περισσότερες από μία περιοχές ή όργανα που δεν βρίσκονται κοντά στο παχύ έντερο , όπως το ήπαρ , ο πνεύμονας , οι ωοθήκες ή σ’ ένα απομακρυσμένο λεμφαδένα .
  • Στάδιο IVC: Ο καρκίνος έχει εξαπλωθεί στο σπλαχνικό περιτόναιο και μπορεί να έχει εξαπλωθεί σε άλλες περιοχές ή όργανα .

Ως υποτροπή του καρκίνου του παχέος εντέρου θεωρείται η επανεμφάνιση της νόσου μετά τη θεραπεία. Η υποτροπή μπορεί να συμβεί πάλι στο παχύ έντερο ή σε κάποιο απομακρυσμένο όργανο, όπως π,χ, στο ήπαρ ή ταυτόχρονα και στο παχύ έντερο και σε άλλο όργανο.

Θεραπεία

Υπάρχουν διάφορες μορφές θεραπείας για ασθενείς με καρκίνο του παχέος εντέρου. Ορισμένες έχουν αποδείξει την αποτελεσματικότητα τους και αποτελούν μέρος της καθημερινής πρακτικής, ενώ κάποιες δοκιμάζονται σε κλινικές έρευνες. Μια κλινική έρευνα για θεραπεία αποσκοπεί στη βελτίωση των αποτελεσμάτων σε σύγκριση με τις υφιστάμενες σήμερα θεραπείες ή στην άντληση πληροφοριών σχετικά με νέες. Όταν οι κλινικές έρευνες δείξουν ότι μια νέα θεραπεία είναι καλύτερη, αυτή καθιερώνεται ως αποδεδειγμένα ωφέλιμη. Οι ασθενείς μπορεί να θέλουν να συμμετάσχουν σε μια κλινική έρευνα. Ορισμένες απ΄ αυτές μπορούν να δεχθούν μόνο ασθενείς που δεν έχουν αρχίσει θεραπεία.

Στον καρκίνο του παχέος εντέρου οι παρακάτω θεραπείες είναι αποδεδειγμένα χρήσιμες:

Είναι η πιο συχνή θεραπεία για όλα τα στάδια του καρκίνου του παχέος εντέρου. Το είδος της επέμβασης μπορεί να είναι:

  • Τοπική εκτομή : Εάν ο καρκίνος βρίσκεται σε πολύ πρώιμο στάδιο, μπορεί να αφαιρεθεί χωρίς ανοικτή επέμβαση ( με τομή στην κοιλιά), αλλά με τη βοήθεια του ειδικού εργαλείου που υπάρχει στο κολονοσκόπιο για τις βιοψίες. Αυτό ονομάζεται τοπική εκτομή. Εάν ο καρκίνος βρίσκεται σε έναν πολύποδα, η επέμβαση ονομάζεται πολυπεκτομή ( ενδοσκοπική) .
  • Μερική εκτομή του εντέρου και επανασύνδεση του (με αναστόμωση) : Εάν ο καρκίνος είναι μεγαλύτερος, εκτελείται αφαίρεση ενός τμήματος του παχέος εντέρου που περιέχει και τον όγκο, επέμβαση που χαρακτηρίζεται ως μερική κολεκτομή, Σημαντικό είναι  να αφαιρεθεί εκτός από τον έγκο και επαρκής ποσότητα υγιούς ιστού γύρω απ’ αυτόν. Στη συνέχεια ενώνονται με ράμμα ή ειδικό εργαλείο τα δύο εναπομείναντα τμήματα του εντέρου και αποκαθίσταται η φυσιολογική συνέχεια του. Η επέμβαση συνοδεύεται και με την αφαίρεση των λεμφαδένων που βρίσκονται κοντά στην αφαιρεθείσα περιοχή, για να ελεγχθούν αν έχουν (και πόσοι) μεταστάσεις.
  • Δημιουργία κολοστομίας, μετά αφαίρεση τμήματος του εντέρου: Σε ορισμένες καταστάσεις, όπως σε περιπτώσεις όπου το έντερο δεν είναι σε καλή κατάσταση, λόγω επιπλοκής από τον όγκο ή μία αναστόμωση δεν είναι εφικτή ή υπάρχει φόβος για την αντοχή της το πρώτο διάστημα, το προς τα κεντρικά μέρος του εντέρου συρράπτεται στο δέρμα της κοιλιάς, δημιουργώντας αυτό που αποκαλείται «παρά φύσιν έδρα» ώστε να εξέρχονται τα κόπρανα, τα οποία συλλέγονται σε ειδικό πλαστικό σάκο.

Αφού ο γιατρός αφαιρέσει επαρκώς όλο τον καρκίνο, ορισμένοι ασθενείς μπορεί να λάβουν στη συνέχεια χημειοθεραπεία ή ακτινοθεραπεία για να εξοντωθούν καρκινικά κύτταρα που τυχόν έχουν παραμείνει στην περιοχή. Η θεραπεία που χορηγείται μετά από τη χειρουργική επέμβαση, προκειμένου να μειωθεί ο κίνδυνος επανόδου του καρκίνου, ονομάζεται επικουρική θεραπεία.

Γίνεται με τη χρήση ειδικού καθετήρα με μικροσκοπικά ηλεκτρόδια που θανατώνουν τα καρκινικά κύτταρα με ραδιοκύματα που εκπέμπουν. Μερικές φορές ο καθετήρας εισάγεται δια του δέρματος και απαιτεί μόνο τοπική αναισθησία. Σε άλλες περιπτώσεις, ο καθετήρας εισάγεται μέσω μιας τομής στην κοιλιακή χώρα. Αυτό γίνεται σε νοσοκομείο με γενική αναισθησία .

Καταστροφή του όγκου με ένα ειδικό όργανο που προκαλεί ψύξη των καρκινικών κυττάρων και έτσι τα εξολοθρεύει. Αυτός ο τύπος θεραπείας ονομάζεται επίσης κρυοθεραπεία.

Η χρήση ειδικών φαρμάκων που εμποδίζουν την ανάπτυξη των καρκινικών κυττάρων, είτε με τη θανάτωση τους είτε με τη διακοπή του πολλαπλασιασμού τους. Όταν η χημειοθεραπεία λαμβάνεται από το στόμα ή χορηγείται μέσω μίας φλέβας ( ενδοφλέβια) ή ενδομυϊκά ( ένεση σε μυ), τα φάρμακα εισέρχονται στην κυκλοφορία του αίματος και μπορούν να φθάσουν σε καρκινικά κύτταρα σε όλο το σώμα ( συστηματική χημειοθεραπεία ). Όταν η χημειοθεραπεία χορηγείται απευθείας στο εγκεφαλονωτιαίο υγρό, ένα όργανο ή μια κοιλότητα του σώματος (όπως η κοιλιακή χώρα), τα φάρμακα επηρεάζουν κυρίως τα καρκινικά κύτταρα στις περιοχές αυτές ( περιοχική χημειοθεραπεία ).

Η χημειοεμβολή της ηπατικής αρτηρίας μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη θεραπεία του καρκίνου που έχει εξαπλωθεί στο ήπαρ . Αυτή συνίσταται στην παρεμπόδιση της κυκλοφορίας στην ηπατική αρτηρία (της κύριας αρτηρίας που προμηθεύει αίμα το ήπαρ) και στην έγχυση αντικαρκινικών φαρμάκων από το σημείο που γίνεται το μπλοκάρισμα στην αρτηρία ως το ήπαρ. Οι αρτηρίες του ήπατος προωθούν τα φάρμακα σε όλο το ήπαρ. Μόνο μια μικρή ποσότητα του φαρμάκου φθάνει σε άλλα μέρη του σώματος. Το μπλοκάρισμα μπορεί να είναι προσωρινό ή μόνιμο, ανάλογα με το τι χρησιμοποιείται για να εμποδίσει την αρτηρία. Το ήπαρ συνεχίζει να λαμβάνει αίμα από την πυλαία φλέβα , η οποία μεταφέρει αίμα από το στομάχι και το έντερο .

Ο τρόπος χορήγησης της χημειοθεραπείας εξαρτάται από τον τύπο και το στάδιο του καρκίνου που αντιμετωπίζεται.

Με τη χρήση  υψηλής ενέργειας ακτίνων Χ ή άλλων τύπων ακτινοβολίας επιτυγχάνεται η εξόντωση των καρκινικών κυττάρων ή το σταμάτημα της ανάπτυξης τους. Υπάρχουν δύο τύποι ακτινοθεραπείας:

  • Η εξωτερική ακτινοθεραπεία χρησιμοποιεί ένα μηχάνημα έξω από το σώμα για να στείλει την ακτινοβολία προς τον καρκίνο.
  • Η εσωτερική ακτινοθεραπεία χρησιμοποιεί μια ραδιενεργή ουσία σφραγισμένη σε βελόνες, σφαιρίδια, σύρματα ή καθετήρες που τοποθετούνται απευθείας στον καρκίνο ή κοντά στον καρκίνο.

Ο τρόπος χορήγησης της ακτινοθεραπείας εξαρτάται από τον τύπο και το στάδιο του καρκίνου που θεραπεύεται. Η εξωτερική ακτινοθεραπεία χρησιμοποιείται ως ανακουφιστική θεραπεία για την ανακούφιση των συμπτωμάτων και τη βελτίωση της ποιότητας ζωής .

Η στοχευμένη θεραπεία είναι ένας τύπος θεραπείας που χρησιμοποιεί φάρμακα ή άλλες ουσίες για την αναγνώριση και την επίθεση σε συγκεκριμένα καρκινικά κύτταρα, αποφεύγοντας να προκαλέσουν βλάβη σε φυσιολογικά κύτταρα.

Οι τύποι στοχευμένων θεραπειών που χρησιμοποιούνται στη θεραπεία του καρκίνου του παχέος εντέρου περιλαμβάνουν:

  • Μονοκλωνικά αντισώματα : Τα μονοκλωνικά αντισώματα κατασκευάζονται σε εργαστήρια από έναν μόνο τύπο κυττάρων του ανοσοποιητικού συστήματος . Αυτά τα αντισώματα μπορούν να εντοπίσουν συγκεκριμένες ουσίες σε καρκινικά κύτταρα ή φυσιολογικές ουσίες που μπορούν να βοηθήσουν στην ανάπτυξη των καρκινικών κυττάρων. Τα αντισώματα συνδέονται με τις ουσίες αυτές και οδηγούν σε θάνατο τα καρκινικά κύτταρα ή εμποδίζουν την ανάπτυξή τους ή τα εμποδίζουν να εξαπλωθούν. Τα μονοκλωνικά αντισώματα χορηγούνται ενδοφλεβίως. Μπορούν να χρησιμοποιηθούν μόνα τους ή για να μεταφέρουν φάρμακα, τοξίνες ή ραδιενεργά υλικά απευθείας στα καρκινικά κύτταρα.

Υπάρχουν διαφορετικοί τύποι θεραπείας με μονοκλωνικά αντισώματα:

    • Θεραπεία αναστολέων του αγγειακού ενδοθηλιακού αυξητικού παράγοντα (VEGF): Τα καρκινικά κύτταρα παράγουν μια ουσία που ονομάζεται VEGF , η οποία ερεθίζει τους ιστούς να δημιουργήσουν νέα αιμοφόρα αγγεία (αγγειογένεση). Οι αναστολείς του VEGF το αποκλείουν και έτσι εμποδίζουν τη δημιουργία νέων αιμοφόρων αγγείων. Αυτό μπορεί να σκοτώσει τα καρκινικά κύτταρα επειδή χρειάζονται νέα αιμοφόρα αγγεία για να αναπτυχθούν. Το bevacizumab και το ramucirumab είναι αναστολείς VEGF και αναστολείς αγγειογένεσης .
    • Θεραπεία αναστολέων υποδοχέα επιδερμικού αυξητικού παράγοντα (EGFR) : Οι EGFRs είναι πρωτεΐνες που βρίσκονται στην επιφάνεια ορισμένων κυττάρων, συμπεριλαμβανομένων και των καρκινικών κυττάρων. Ο επιδερμικός αυξητικός παράγοντας συνδέεται με τον EGFR στην επιφάνεια του κυττάρου με αποτέλεσμα την ανάπτυξη και τον πολλαπλασιασμό των κυττάρων. Οι αναστολείς του EGFR αποκλείουν τον υποδοχέα και εμποδίζουν την προσκόλληση του επιδερμικού αυξητικού παράγοντα στο καρκινικό κύτταρο. Αυτό εμποδίζει τα καρκινικά κύτταρα να αναπτυχθεί και να πολλαπλασιαστούν. Το Cetuximab και το panitumumab είναι αναστολείς του EGFR.
  • Αναστολείς αγγειογένεσης: Οι αναστολείς αγγειογένεσης εμποδίζουν την ανάπτυξη νέων αιμοφόρων αγγείων που πρέπει να αναπτυχθούν οι όγκοι .
    • Το Ziv-aflibercept είναι μια παγίδα του αγγειακού ενδοθηλιακού παράγοντα ανάπτυξης που εμποδίζει ένα ένζυμο που απαιτείται για την ανάπτυξη νέων αιμοφόρων αγγείων σε όγκους.
    • Το regorafenib χρησιμοποιείται για τη θεραπεία του καρκίνου του παχέος εντέρου που έχει εξαπλωθεί σε άλλα μέρη του σώματος και δεν έχει επέλθει βελτίωση της κατάστασης με άλλη θεραπεία. Αναστέλλει τη δράση ορισμένων πρωτεϊνών, συμπεριλαμβανομένου του αγγειακού ενδοθηλιακού αυξητικού παράγοντα. Αυτό μπορεί να βοηθήσει εμποδίζοντας την ανάπτυξη καρκινικών κυττάρων καινα τα θανατώσει. Μπορεί επίσης να αποτρέψει την ανάπτυξη νέων αιμοφόρων αγγείων που έχουν ανάγκη οι όγκοι για να αναπτυχθούν.

Η ανοσοθεραπεία είναι μια θεραπεία που χρησιμοποιεί το ανοσοποιητικό σύστημα του ασθενούς για την καταπολέμηση του καρκίνου. Ουσίες που παράγονται από το σώμα ή που κατασκευάζονται σε εργαστήριο χρησιμοποιούνται για την άμεση τόνωση ή την αποκατάσταση της φυσικής άμυνας του σώματος ενάντια στον καρκίνο. Αυτός ο τύπος θεραπείας του καρκίνου ονομάζεται επίσης βιολογική θεραπεία.

Η θεραπεία με αναστολέα των ανοσολογικών σημείων ελέγχου είναι ένας τύπος ανοσοθεραπείας:

  • Θεραπεία αναστολέα ανοσοποιητικού σημείου ελέγχου: Το PD-1 είναι μια πρωτεΐνη στην επιφάνεια των Τ λεμφοκυττάρων που βοηθάει να κρατηθούν οι ανοσολογικές αντιδράσεις του σώματος υπό έλεγχο. Όταν το PD-1 συνδέεται με μια άλλη πρωτεΐνη που ονομάζεται PDL-1 σε ένα καρκινικό κύτταρο, αυτό  σταματά το Τ κύτταρο από τη θανάτωση του καρκινικού κυττάρου. Οι αναστολείς PD-1 συνδέονται με το PDL-1 και επιτρέπουν στα Τ κύτταρα να θανατώνουν τα καρκινικά κύτταρα. Το Pembrolizumab είναι ένας τύπος αναστολέα του ανοσοποιητικού σημείου ελέγχου.

ΠΗΓΗ: National Cancer Institute (U.S.A.)

Με τη συνεργασία της : Ιωάννα Χατζή, ΠΕ Νοσηλεύτρια, MSc, Β’ Παθολογική κλινική Κωνσταντοπούλειου Γ.Ν.Ν.Ιωνίας, Μέλος Ογκολογικών Νοσηλευτών Ελλάδος

Ελληνική Αντικαρκινική Εταιρεία Hellenic Cancer Society
Ένας σύγχρονος και έγκυρος τρόπος επικοινωνίας μαζί μας. Για άμεση επικοινωνία με τους συνεργάτες μας καλέστε στο 215.215.1650